janúarpælingar um ekkert

Hér eins og annars staðar snjóar og hlánar, frýs og rignir og kannski allt á sama sólarhring. Flug liggur niðri oft og tíðum og fólk mokar stéttarnar sínar tvisvar á dag. Nema ég. Ég nenni því ekki. Fátt þykir mér jafn tilgangslaust og að moka snjó. Nema ég sé nokkuð viss um að það snjói ekki aftur í bráð. Og þá liggur við að ég þurfi tryggingu frá veðurstofunni. Ég veit að ég gæti misst nokkur grömm við að moka, en ég bara nenni því samt ekki. Ég missi nefnilega jafn mörg grömm við að klífa skaflana þegar ég þarf að fara ferða minna til heimilisins og frá því. Börnin eru auðvitað alltaf ánægð með snjóinn og leika sér alla daga. Stundum fara þeir út og grafa göng og hús og taka þá kanínuna með sér til að híbýlin hafi einhvern tilgang. (ég vona að "dýravinir" af sortinni sem þarf að setja inn í gæsalappir lesi ekki um þessa misþyrmingu á kanínunni) Annað slagið gerum við, landsbyggðarfólkið okkur breið og fussum yfir hysterískum fréttunum um ófærð og hálku á SV horninu. Það er nú bara einu sinni þannig að við búum við þennan veruleika hér, en á SV horninu hefur vart snjóað svo elstu menn muni! Smá ýkjur, en þetta er nærrum satt!

Það er svosum ekkert skrítið að allt fari í kaldakol á höfuðborgarsvæðinu þegar færð gerist slæm. Fólk er oft að sækja vinnu um langan veg og á leiðinni margar hindranir. Og fólk hér röflar líka um færð og veður. En það hins vegar gerir enginn fréttir úr því. Það sem mér finnst hins vegar sérstakt er krafa fólks um að ef það komi hálka, þá beri Reykjavíkurborg einhverra hluta vegna ábyrgð á því að fólk detti ekki? Það vita allir að það er ekki hægt að salta götur þegar það er blautt. Saltið skolast bara til og verður til einskis annars en að auðvelda ryð á bílum og skemma skótau. Sandurinn er ekki mikið betri og þarf að auki að sópa upp í stórum stíl á vorinn með tileyrandi kostnaði og veseni þar sem hann rispar allt sem fyrir verður, fari hann að fjúka um þegar blæs. Ég tek því undir orð borgarstjóra þegar hann segir; við búum á Íslandi!

Er ekki frekar komið mál til að við búum okkur undir það að hér komi af og til stríðir vetrar, fáum okkur mannbrodda og jafnvel göngustafi með broddum, fylgjumst með veðurspám og gerum ráðstafanir fram í tímann ef það mun augljóslega hlána og hálka og bloti þekja umferðaræðarnar (t.a.m. með að taka strætó) og umfram allt, vera ekki á ferð á vanbúnum bílum í glærahálku? Ég hugsa að þetta sé mun skynsamlegra og svo ekki sé minnst á, ábyrgari leið til að koma í veg fyrir slys, heldur en að tuða alltaf í öllum öðrum um ábyrgð eða framkvæmdarleysi.

Stundum er bara nóg að við hugsum örlítið sjálf um hvernig öryggi okkar sé sem best tryggt. Við búum jú á Íslandi og hér er allra veðra von?

Lúkasarguðspjallið skrifaði...

Ég er aðdáandi upplýstrar umræðu. Ég nýt þess að lesa fleiri en eitt sjónarmið og hef gaman að því þegar maður lendir í hressilegu orðaskaki við fólk um menn og málefni, svo lengi sem það er í mesta bróðerni.
Netið er mín himnasending. Ég var pennaletingi og sendibréfin sem ég hef komið á pósthús yfir æfina ná örugglega ekki að fylla tuginn. Samt ólst ég upp fyrir daga netsinis.  Í dag þarf ég ekki á pósthúsið, ég bara skrifa og ýti á send. Tek þátt í heilmiklum skoðanaskiptum svo að segja daglega og les skemmtilegan og minna skemmtilegan fróðleik um vinina, ættingjana, ókunnuga fólkið, fræga fólkið og svo videre. En það er ákveðin tegund umræðu sem ég hef algjöra viðurstyggð á. Það er ákveðið net-heilkenni, sem dregur fram það versta fram í mannskepnunni (hér er orðið "skepna" einkar viðeigandi) og fróar hennar lægstu hvötum. Það er ákveðinn hópur fólks sem lifir með þessu heilkenni sínu. Og í huga mínum hef ég gefið þessum hópi nafn;

Lúkasarlýðurinn!

Hver man ekki eftir Lúkasi? Hundræflinum sem týndist á Akureyri og fólk bókstaflega bilaðist í ásökunum og blóðugum lýsingum á því hvað gera ætti við misyndismenn hans. Það er nefnilega eins og Ármann vinur minn segir: merkilegt með þessa sem kalla sig dýravini. Þeir eru svo einstaklega blóðþyrstir þegar kemur að því að slátra fólki! En síðan Lúkas fannst og hinir bardagaglöðu rétttrúnaðarmenn gátu hvílt dýravinsemdina um stund (því ekki dettur mér í hug að kalla svona fólk mannvini og tel því ólíklegt að þeir hafi verið að eyða pásu sinni í að hlynna að náunganum) þangað til næstu mál fóru að leka á netið. Og nú nýverið var það hunda"morðið" á Þingeyri. Síðast þegar ég gáði voru dýr ekki myrt. Þau dóu ekki heldur drápust. Og þau voru drepin, þeim slátrað eða lógað. En í dag, í samfélagi þeirra sem elska dýrin til jafns við menn -og jafnvel enn meira, miðað við hatursfull viðbrögðin, -eru hundar myrtir. Og við því liggja þyngstu hugsanlegu viðurlög sem hugsast getur. En það skal athugast að slíkur dómstóll er dómstóll internetsins. Og götunnar. Og í birtum dómum almennings, í bloggheimum, á Facebook og í kommentakerfi dagblaðanna á netinu, er enga miskun að finna. Dýravinirnir eru blóðþyrstir og vilja hefnd. Og helst án dóms og laga! Það er sama hvort ísbjörn er felldur eða hundi lógað, fólkið algjörlega fer hamförum. Og sparar ekki við sig í djúsí stóryrðum og drullukasti. Merkilegt þykir mér þó að þeir sem hvað hæst hafa og stærstu orðin nota, eru ekki endilega þeir sömu og beita sér fyrir góðri meðferð td.sláturdýra, eða láta sig varða þá tugi lamba eða kinda sem eru skilin eftir í vegakantinum sumar hvert, til að drepast hægt og rólega vegna þess að sá sem ók á þær tímir ekki að borga sekt eða nennir ekki að gera hlé á ferðum sínum.

En nóg af þessu röfli, hræsni er löstur. Og eiginlega óþolandi löstur. Í mínum huga er málið einfalt: maðurinn lifir á skepnum. Og við notum þær bæði okkur til ánægju og dægrastyttingar sem og til átu og efnagerðar. Þau eru nauðsynlegur þáttur í lyfjaþróun, eða er einhver af dýravinunum sem býður fram börnin sín til tilraunastarfsemi á nýju insúlíni eða hjartapillum? En að fara illa með dýr og kvelja þau að ástæðulausu er hinn mesti óþarfi og fæstir gera það að gamni sínu. Sem betur fer. Ég er stundum að spá í það hvað dýravinirnir vilja td. að sé gert við litla stráka sem fara niður á bryggju að veiða fisk? Fiskurinn kvelst auðvitað við það að fá í sig öngulinn og svo ýmist kafnar hann á bryggjusporðinum, nú eða honum er sleppt með sárið eftir öngulinn. Ætti að beita þá Lúkasarviðurlögum? Eða Þingeyrarviðurlögum? Hvað með mig sem hef drepið mýs í hundraðatali, bæði með kvalafullu eitri, í gildrum og á límmottum? Vill einhver bjóða sig fram til að taka mig af lífi án dóms og laga?

Ég lít á mig sem dýravin. En ég er eiginlega farin að skammast mín fyrir það að segjast vera dýravinur því að það er orðið samasem merki á milli þessa orðs, og að vera illa upplýstur, blóðþyrstur hausaveiðari sem drullar yfir nafngreint fólk á netinu, gjörsamlega án ábyrgðar eða minnstu hugmyndar um það hvað er á bak við "meintan" glæp. Að vera dýravinur er semsagt eiginlega orðið það sama og að vera mannhatari. Eða þannig skil ég það í ljósi glænýrra atburða sem áttu sér stað í gær og fyrradag. Og ég er loksins komin að kjarna málsins.

LOKSINS! (það vita allir sem mig þekkja að ég er ekki þekkt fyrir að vera fáorð)

 Erna Björk Hallbera (flott og laaaaangt nafn) er stúlka/kona sem ég þekki. Hún er kennari. Lítil og grannvaxin, snoppufríð og með eindæmum skemmtileg og indæl manneskja. Hún á mjög stóran vinahóp, eins og margir sem eru skemmtilegir (vinsældir fylgja gjarnan skemmtilegu fólki) og svo er hún bara svona manneskja sem fólk á auðvelt með að leita til. Hún er mannvinur. Erna er líka afskaplega góður sögumaður og hefur gaman að því að lýsa hversdeginum á ævintýralegan máta. Og, það allra besta; hún hefur sérlega kaldhæðinn húmor.

Í fyrrakvöld birti Erna status á sínum FB vegg sem virðist hafa farið fyrir brjóstið á einhverjum "vini" hennar sem tók hann of bókstaflega. Kattareigandinn Erna, hafði sumsé átt í baráttu við kattarræksni nokkurt undanfarið, sem gerir sig heimakomið í húsi hennar og endaði leikurinn á því að kisi mé fúlu pissi yfir íþróttatöskuna hennar. Sagðist Erna hafa sparkað "helvítis kettinum vælandi út á Guð og gaddinn."
Nú þekki ég Ernu, sem fram hefur komið. Ég veit því fullvel að þarna hefur hún kryddað söguna af útrekstri kattafjandans með safaríkum lýsingum. Og ég hló. Einmitt af því að þetta var svo fyndið í mótsögn sinni.

En það var sko ekki öllum hlátur í hug. Alls ekki. Fljótlega fór Erna að fá pósta frá "dýravinunum." Einhverjir bentu henni á að nú væri kalt úti og því bæri að sýna smælingjunum miskun og réttast væri að hún hringdi í kattholt og tilkynnti um heimilislausan kött. Eða hvort hún væri búin að hringja í 112? (ég ætla persónulega að vona að 112 sé ekki önnum kafið við að handsama flækingsketti næst þegar mikið liggur við) Aðrir sáu sig knúna til að senda Ernu afskaplega dónalega og ljóta pósta. Það gerðu þeir í nafni þess að þeir væru "dýravinir" og því fannst þeim þeir hafa heimild til að óska henni þess að hún frysi í hel úti í kuldanum og enginn hefði brjóst í sér til að hleypa henni inn. Nú veit ég að Erna dygði sjálfsagt ekki jafn lengi úti í frosti og t.a.m ég, sem er öllu holdugri en hún, svo að þarna virðist sem fólk sé hreinlega að óska henni dauða.  En það er allt í lagi, því að það er allt í nafni "dýraverndunnar."

Kemur nú til sögunnar maður nokkur. Lærður og að mér skilst, lögfræðimenntaður og gefur sig út fyrir að vera dýravinur. Hann sendi, ásamt fleirum, póst til Ernu, alls ekki svo ópenann reyndar, en síðan birtir hann bæði ummæli hennar, póstinn sinn og hvað honum nú finnist, á FB síðunni sinni. Og þar með mátti sláturtíðin hefjast! Hann hvatti fólk til að deila þessu áfram og það gerði fólk eins og t.d. Anna nokkur Kristine útvarpsmaður og kattavinur sérlegur. Hún kallar Ernu "vonda manneskju," á sínum status. Ég tek fram að bæði lögmaðurinn Árni Stefán Árnason og Anna kristine, eru með opinn FBprófíl og því var þetta aðgengilegt öllum sem á annað borð höfðu áhuga. Ég var því ekki að brjóta nein lög þegar ég linkaði inná síðu Árna og skrifaði hjá honum komment að auki. Það var langt og ítarlegt og lýsti gremju minni á þessari tegund "dýravina." það komu allmörg "læk" á þetta komment mitt og á sama tíma var minn FB veggur með fjörugasta móti. Öll höfum við jú skoðun!

Skyndilega fór Árni að tína út komment úr umræðunni. Síðan blockaði hann mig og mér skilst á fróðum, að á endanum hafi hann tekið allt út. Hafi hann skammast sín (sem ég eiginlega er að vona) þá hefði hann átt að leyfa þessu að standa og síðan að biðjast afsökunar á því að eiga þátt í að rífa niður mannorð konu, -kennara, sem hefur varla gerst sek um svo mikið sem geitungadráp! En nei. Hann felur sig bara. Og mér finnst það ekki í lagi! Það ER EKKI Í LAGI AÐ GERA SVONA!
Fólk þarf einfaldlega að læra að það sem sett er á netið, það er hreinlega ekki hægt að þurrka út! Og öll ógeðlsegu kommentin sem "dýravinir" leyfðu sér að setja þarna undir hjá honum, fannst honum engin ástæða til að hreyfa. Ekki fyrr en fullt af fólki var farið að gera athugasemdir, Ernu í hag.

það er óþolandi að þessi fíni samskiptamáti sé notaður á þennan hátt. Múgæsing, skrílslæti, upphrópanir og endalaus mannorðsmorð eru daglegt brauð á FB, twitter, í kommentakerfum og á bloggum. Það er eins og það sé alltí lagi að skrifa hluti sem maður myndi aldrei, aldrei nokkru sinni segja við viðkomandi augliti til auglitis. Jafnvel um fólk sem maður þekkir ekki neitt. Um hluti sem eru teknir úr fullkomu samhengi!
Annað hvort verður maður sumsé að skera vinalistann niður í 10 vini, eða skrifa eingöngu veðurlýsingar og hversu duglegur maður var við húsverkin þann og hinn daginn (án þess þó að minnast á dýrin sín, hvað þá annarra) annars á maður á hættu að lenda í Ernumeðferðinni!

Ég ætla að láta lesendur vita að fólki er fullkomlega frjálst að segja það sem það vill um mig á netinu. en það verður um leið að átta sig á því að ALLT sem skrifað er, má kalla fram aftur. Líkt og eftirfarandi dæmi sannar. það sem maður skrifar, því skal maður gangast við!

Ennþá er fólk ekkert að missa sig, en það er um það bil að fara að breytast og Árni Stefán hvetur til deilinga:

þarna var Erna búin að eyða þessum "meiðandi" ummælum af FB síðunni sinni og því kölluð skræfa. Dæs.. erfitt er að gera dýravinum til geðs. en höldum áfram að skoða...

jæja, nú var mér farið að ofbjóða! Bæði er fólk farið að auglýsa nafn og símanúmer, heimilisfang Ernu (hvað ætlaðist þessi sæta Tóta til að fólk gerði með þessar upplýsingar?) sem og kalla hana helvítis kerlingu! (Unnur Birna Bassadóttir þarf endilega að sjá Ernu. Kerling er nú það síðasta sem manni dettur í hug. En mér dettur hins vegar strax í hug að Unnur B.Bassad. sé að hóta einhverju? Skyldi lögreglan rannsaka það líka?)

OK, ok. Hér er fólk farið að alhæfa um hvað er fyndið og hvað ekki. Einnig farið að benda á að tilfinningar kisu verði sárar þegar talað sé svona um hana..... Og nú fer undirrituð að blanda sér í umræðuna.

eðlilega er þetta hér með farið að snúast upp í rugl, enda ekki tilefni til annars. Pressan og aðrir "vandaðir" miðlar voru farnir að birta ekkifréttir um þetta mál og allt orðið ótrúlega fáránlegt!

síðasta skjáskotið sem ég fékk sent frá góðu fólki sem hafði greinilega óljósan grun um að Árni þessi myndi reyna að fela umræðuna, er þó ekki það síðasta. Fleiri lögðu orð í belg og verst þykir auðvitað minni særðu hégómagirnd að þessi skjáskot sýna alls ekki hversu gríðalega mörg læk athugasemdin mín hlaut! :D

Bottomlænið er: Góða fólk! Andiði með nefninu. Það er ekki sniðugt fyrir einhvern að segja brandara og enda svo sem pressuslúður hvar blóðþyrstir netverjar ausa mann skít og skömmum. Og slakið í leiðinni á hræsninni. Ef við skoðum okkur ofaní kjölinn höfum við sjaldnast efni á að kalla hvort annað dýraníðinga (sem reyndar í minni sveit þýddi að e-r hefði kynferðislegt samneyti við dýr) eða saka aðra um að vera réttdræpur. Hafir þú lesandi góður ekki sjálfur aflífað dýr, þá hefur pottþétt einhver annar gert það fyrir þig og þú notið af því góðs. Og ef við á annað borð erum dýravinir, þá hljótum við að vera vinir allra dýra? Hvort sem það er fluga, mús, þrautpíndur kjúllinn á KFC, minkar, rottur, gullfiskar og ýsur! Og síðast en ekki síst, mannskepnan.

Ljóð eftir Ernu er viðeigandi í lokin:

Ábúðarfullur almúginn afskræmdur af æði,
Rýtandi og rúnkandi sínu pressu-sæði.
Níðandi nornin nöguð inn að beini,
... Innyfli hennar skulu brenna á teini.

Seint skal hún fá að svara til saka,
Tortímum henni, af nógu er að taka.
Eldurinn brakar, snarkar og hvæsir,
Fnykurinn mannfjöldann óðan æsir.

Álitamál varð hennar dauði.
Nafn hennar ómerkt af gömlum sauði.

hverskonar þrugl er þetta?

Ég skil ekki alveg alltaf Íslendinga. Einhverju sinni heyrðist hrópað "stóriðjulaust Ísland!" Svo kom von um skjótfenginn gróða og hafist var handa við að virkja til álframleiðslu. Og skyndilega sáum við ekkert nema ál. Höfðum ekkert lært af loðdýraæðinu hérna um árið! Gróðinn hefur nú látið á sér standa, amk í mínum vösum, veit ekki með ykkar.

Nú má alls ekki "skattpína" stóriðjuna sem hótar því bara að fara ef þeir fái ekki það sem þeir vilja (minnir mig á hótanir sem heyrst hafa í mönnum sem hafa mikil umsvif í litlum bæjarfélögum og breytast í freka smákrakka ef rekstrarumhverfi þeirra er ekki nákvæmlega eins og þeir vilja hafa það) og að þá hljóti allir að missa vinnuna. Djöfulsins bull! Þó að menn borgi eðlilegan kolefnisskatt þá hætta þeir ekkert framleiðslu. Það segir sig bara sjálft að á meðan stóriðjan fær afslátt af rafmagni en smábændur borga fullt verð, er hróplegt ósamræmi í dæminu. Við erum svoooo dugleg að láta þá sem standa í stórgróðanum stjórna okkur. Það mætti halda að við værum ennþá undir Dönum! Er í alvörunni einhver sem vill að Ísland verði stóriðjuparadís? Er í alvörunni einhver hér inni sem trúir því að stóriðja muni "bjarga okkur?"

LÍÚ grenjar yfir því í auglýsingum að allt fari til fjandans ef þeir sömu og hafa töglin og hagldirnar (sem eru nú ekki margir í dag) missi yfirráð yfir kvótanum sínum og virðast allsendis ófærir um að skilja að einhver muni pottþétt halda áfram að veiða fisk og græða á því. Kannski bara ekki þeir sömu. Og ekki alveg svona fáir.

Sjallarnir klúðra ágætu tækifæri til að öppdeita hjá sér í sínum flokki og kjósa áfram sinn sama formann. Og sýna svo um munar sitt móralska siðferði: ef þeim ekki hugnast útkoma "lýðræðislegra kosninga! þá bara kjósa þeir aftur! Og fá nýja niðurstöðu! Dísus!

Ögmundur er skammaður af Samfylkingunni fyrir að fara eftir lögum og að hafa einhverntíma gist á Grímstöðum á Fjöllum. Ég hef aldrei gist þar en er honum hjartanlega sammála. Maðurinn sem stóð blindfullur í pontu á alþingi situr á móti ráðherranum í sjónvarpssal og þykir bara fullgóður til að hafa skoðun á þessu. Talar bara um umhverfisvæn kvennastörf... LOL.

og ÁRNI JOHNSEN ER ENN Á ÞINGI?

Sem ég segi... ég skil ekkiokkur  Íslendinga.

Ég held við hljótum að þurfa einhverja hjálp.

Af bruðli opinbers fjár...

Ég er í Reykjavík. Sá vonda leiksýningu í gær og sat fjármálaráðstefnu Sveitarfélaganna dagana tvo á undan. Og ekki er flogið heim. Veðrið er ágætt hér en í gærkvöld var syndaflóðinu hinu síðara sturtað yfir okkur á höfuðborgarsvæðinu. Það var hálf spaugilegt að allir leikhúsgestir mættu með rennandi blautt hárið og maskarann aðeins neðar á andlitinu en upphaflega til stóð. Ég var engin undantekning að undanskildu hárinu, enda með skotthúfuna góðu sem tengdó prjónaði á mig í fyrra.

Ég er alltaf svo hugsi yfir þessum ráðstefnum. Fundarstaðurinn er Hilton hótelið og þar gista og nærast flestir fundarmenn. Afturhaldskommatittir eins og ég reyndar þvertaka fyrir að gista á þessu fokdýra hóteli á kostnað bæjarfélags sem lepur dauðann úr skel og þarf endalaust að skera niður í grunnþjónustu vegna fjárskorts. Eigi maður ekki fyrir reikningunum, gistir maður ekki á Hilton. Það er ekkert flóknara en það. Það er nú þannig að sveitarstjórnarfólk fær greitt fyrir sína vinnu. Í Bolungarvík eru það vissulega afar lág laun en enginn getur sagt að maður hafi annað en boðið sig fram til þeirrar láglaunavinnu! Ég er ekki óvön því að fá illa greitt fyrir vinnuframlag mitt svo að ég læt vera að væla yfir því. Enda barðist ég bókstaflega með svita og tárum til að komast í þessa téðu bæjarstjórn. Eins og allir sem þar sitja.

Þegar ég fer á fundi og ráðstefnur á vegum bæjarins er þrennt sem ég þarf: ferðina, mat og gistingu. Ég er svo heppin að ég verð ekki fyrir launatjóni á meðan því að ég get haft vaktaskipti og/eða verið búin að vinna af mér eða gert það þegar heim er komið. Því þigg ég ekki dagpeninga. Mér finnst það liggja í hlutarins eðli að sem starfsmaður bæjarins reyni ég alltaf að spara fyrir hans hönd. Er það ekki einmitt mitt hlutverk? Á sama hátt hvarflar ekki að mér eitt andartak að gista á Hótel Hilton á kostnað bæjarsjóðs þegar ég er stödd í Reykjavík. Ég á nóg af ættingjum og vinum sem ég hef þess kost að gista hjá. Ég er bara svona ljónheppin! Ætti ég þess ekki kost að fá fría gistingu, væri eflaust hægt að finna allþónokkurn fjölda gististaða sem er í mun hentugri verðflokki fyrir bæjarfélag sem er með eftirlitsnefndina andandi ofan í hálsmálið.

Og þá erum við komin að matnum. Fyrst af öllu, þá gleður það mig innilega að Samband íslenskra sveitarfélaga sé svona stöndugt að geta veitt sveitarstjórnarmönnum vel í mat. Og drykk. Ég hef ekki farið mjög oft á fundi sem sambandið heldur, en það hefur þó einkennt þá alla að alltaf hefur verið boðið upp á vín. Og ég hreinlega skil það ekki. Ég get vel komist af án víns í tvo daga. Mér finnst þó áhyggjuefni að Sambandið telji að við, fundarmenn, getum það heilt yfir ekki og því hljóti það að teljast liður í eðlilegum útgjöldum við þinga- og ráðstefnuhöld, að veita vín.
Ég hef stundum hugleitt að biðja bara um peninginn í staðinn og jafnvel á meðan ég reykti, að gá hvort ég mætti ekki bara fá sígarettupakka á meðan hinir drykkju vínið í boði Sambandsins, en ég hef ekki kunnað við það.

Að gamni slepptu. Mér finnst hreinlega, nú á þessum síðustu og verstu, ekki forsvaranlegt að bjóða skatt- og útsvarsgreiðendum sveitarfélaganna upp á það að þurfa að greiða tveggja rétta máltíðir á Hilton, gistingu á einu dýrasta hóteli landsins, áfengi og smárétti og þar fram eftir götum, fyrir fulltrúa sína, sem blátt áfram slógust um atkvæði þeirra einu, tveimur eða þremur árum áður. Hétu því að vinna heiðarlega og ötullega að heill og velfarnaði sveitarfélags síns. Ég hefði vonað að nú í djúpri efnahagslægð, væru hlutir eins og frítt bús, ekki partur af nauðsynlegum útgjöldum við ráðstefnuhald. Hvort sem það eru sveitarfélögin sjálf sem splæsa eða Samband þeirra. Ég veit nefnilega fyrir víst að það er þetta sem fólk er að neita sér um í kreppunni því að það eru einfaldlega ekki til peningar fyrir þessu.

Félagar mínir í bæjarstjórn hafa gert góðlátlegt grín að mér fyrir að vilja ekki gista á Hilton og vera að þessu fjasi. Ég blæs á það og held mínu striki. Aðrir geta átt það við sína samvisku hvort þeir vilji þiggja lúxusinn. Fyrir mér er þetta bara prinsippatriði. Þegar maður ætlar að vinna fyrir einhvern, þá reynir maður að gera það af heilindum. Ég meira að segja hugleiddi það þegar ég sat yfir tveggja rétta hádegisverðinum á Hilton á fimmtudaginn, hvort ég ætti ekki næst að taka með mér nesti! Aldrei að vita nema ég geri það næst. ;)

Maður á alltént að standa við það sem maður prédikar. Og ég þoli ekki þegar almannafé er sóað í óþarfa fyrir örfáa fulltrúa þeirra sem almannaféð eiga.

mjó, mjómjó, eða mjómjómjó??

Ég er í stuði!

Ég er næstum eins og segir í textanum "í stuðinu í!"

Það er komið sumar. Með hita og sól. Og ég er búin að vera með fallega gesti. Gunnsa frænka mín Birnisdóttir kom og var í nokkra dýrðardaga ásamt Birni IV, syni sínum og Rakel dóttur sinni. Þau eru skemmtilegt fólk og það var æðislegt að hafa þau. Svo óku þau á braut í morgun og ég skellti sænguverunum í vél, hengdi þau upp og þar sem þau þornuðu í heitum sólskinsvindinum, hringdi tengdó og sagði; ég kem á morgun! Þannig er það. Og það verður æði!

Ég verð reyndar alla næstu viku að kenna íslenska brauðgerð í Norrænum handverksbúðum í Dýrafirði. Þangað renna, -eins og allir vita, öll vötn og ég hyggst fljóta með og kenna dönum, nojurum og svíum að baka flatbrauð, steikja laufabrauð og gera soðið brauð og ég veit ekki hvað og hvað. Fór einmitt í Bónus í dag og keypti inn jafnmörg kíló af fitu og hafa runnið af mér sl.mánuði í "nýtt líf nr. 147." Nei, ég lýg. Ég keypti víst töluvert meira en hefur runnið af mér. En ég hef nú samt runnið! Ég er að verða alveg vaaaaandræðalega mjó. Svo mjó, að ég fór í kvöld og hljóp á Óshlíðinni í kvöldsólinni. Og það EFTIR að vera búin að synda í hálftíma í dag. Já.. líf hinna mjóu er sko ekkert letilíf! Það megið þið vita!

Markaðsdagurinn var haldinn hér í gær. Í fyrrakvöld var ógnarinnar skrúðganga, hvar bærinn, sem skipti sér uppí rauða hverfið og bláa hverfið, stormaði uppí Hreggnasagryfju og söng við varðeld, á meðan börnin stunduðu lúpínumorð.  Gunnsa frænka og börnin tóku fullan þátt. Við vorum í bláa hverfinu og ætluðum reyndar að láta okkur nægja að horfa bara á eina bláa til að taka þátt í stemmningunni en það féll í grýttan jarðveg. Veðrið var yndislegt og sömuleiðis í gær á sjálfum markaðsdeginum. 

Nú neyðist ég til að fara að sofa svo ég sofni ekki ofan í kraumandi tólgina í Dýrafirðinum á morgun. Ég þarf að sækja helling af kellum og kelling af hellum, eldsnemma svo að það tjóir ekki að vera dragúldin og geðvond í býtið. Ónei.

Frú Ringsted býður góða nótt inní eldrautt sólarlagið.....

Öfgafullt samband konu, bílsins hennar og lífsins.....

Ég er svo gríðarlega mikil öfgamanneskja. Það liggur við að ég sé eins og afmælisbarn dagsins, Bubbi Morthens. (Nú veit ég að barnsfaðir minn hinn fyrri sýpur hveljur og fær gæsahúð frá efstu hársekkjum og niður í táneglur) Bubbi er svona öfgamaður. Og hjá frúnni í Hraunbergshúsinu dugir ekkert annað en öfgarnar. Lukka mín t.d. Hún er fullkomlega öfguð. Ég er svo gríðarlega lánsöm að sumu leiti. Ég á t.d. mannvænlega drengi sem líður vel og eru glaðir og sáttir í sinni. Ég á rólegan og hæglátan mann sem kippir sér ekkert mikið upp við að eiga öfgafulla konu. Ég bý tvímælalaust á fallegasta landi veraldar og landshlutinn er ekkert til að kvarta yfir í því samhengi. Ég vinn við það sem mér finnst næstum skemmtilegast í heiminum og ég á, síðast en ekki síst, undursamlega góða vini og dýrlega ættingja.

Fullkomið.

En... þegar kemur að lukkunni hvað varðar fjárhag og veraldlegar eigur, reyni ég að hugga mig við að sumir segja sígandi lukku besta. Gallinn er bara sá að lukkan sú arna sígur endalaust niður á við! Þó ég sé í skemmtilegu og gefandi starfi, borgar það ekki nema dálitla vasapeninga. Eiginmaðurinn vinnur líka við það sem honum finnst skemmtilegt en hann gerði það að lifibrauði sínu að reka fyrirtæki..... Það er, eins og við öll vitum, ekki það arðbærasta í dag. (nema maður kunni kannski að stofna skúffu eða lepp og greiða sér arð eða einhvern andsk. Það er bara ekki hann Halli minn.) Hann vinnur því eins og sleggja í helvíti og greiðir sér fremur illa fyrir. Það er bara þannig.

Ég á bíl. Og þá er ég kannski komin að kjarna málsins. Ég held, að það sé ekki hægt að eiga annað eins mánudagseintak af nokkurri sort og þennan fjárans bíl. Það er búið að skipta um vél og allan andsotann í honum, allt kemur fyrir ekki, hann heldur bara áfram að bila. Og kosta mig stórfé. Og ég er að verða brjáluð á því. Sérstaklega þegar ég þarf svo virkilega að nota hann akkúrat núna, en kemst hvorki lönd né strönd. Þetta er ég að láta ergja mig gríðarlega um þessar mundir! Ég er farin að trúa því sem Frændi á Dalvík sagði eitt sinn: Ylfa þú ert dæmd til að vera öreigi. Svo brosti hann bara.

En ok, ok. Ég sætti mig við það. Sérstaklega þegar ég er svo ljónheppin að öðru leiti. T.d. var vinkona mín ekki lengi að bjóða mér bíl til afnota til að "skutlast" á norður í Land í rúmlega viku, eða svo. Og hvað er það annað en geypileg lukka að eiga slíka vini? Maður lifandi!?

Svo að ég mun "sigla" norður á Húnavelli í faðm yndislegra vina, næsta föstudag, og dvelja þar í einangrun frá hversdeginum og öllu hans amstri, í heitu ástarsambandi við Talíu. Og hvað er betra?

Sem ég segi. Öfgarnar eru ægilegar. En þá er líka hreyfing á hlutunum!

Á ég að fara í fýlu?

Nú er ég komin í sumarfrí. Sem er alveg rosalega fínt og ég hóf það á bústaðarferð með góðum kvinnum. En kommon! Hvað er með veðrið? Við borðuðum morgunverðinn í sveitasælu Bjarnardals í morgun og rifjuðum upp hitabylgju þar síðasta sumars á meðan hundarnir léku sér úti í snjókomunni! Og á þessu ergir maður sig. Sem er mesta rugl því að ekki stjórnar maður nú veðrinu, svo mikið er víst. Það er víst eitt af þessum fáu hlutum í lífinu sem maður getur firrt sig allri ábyrgð á. Maður þarf ekki einu sinni að hafa skoðun á þvi. Það er hvort eð er ekki hægt að kvarta til neins. Það er engin sem tekur við skömmunum.....

Ég ætla norður í land, að Húnavöllum, um miðjan júní og dvelja í rúmlega vikutíma og skrifa ódauðlegt meistaraverk. Ekkert minna náttúrulega! Karlpeningur og tík heimilisins fara ögn norðar og kíkja á Akureyri og nágrenni á meðan. Svona eins og í fyrra. Strákarnir litlu eru orðnir spenntir og hlakka auðvitað agalega til að fara að veiða og snúa ömmu Systu í kringum sig með fordekrun og ísferðum í Brynju og þess háttar. Nestisferðir í kjarnaskóg verða örugglega líka á listanum, ef ég þekki mitt fólk rétt. Svo sækja þeir mig og við komum aftur vestur í heimahagana til að taka á móti gestum og gera svona þetta almenna sumar.....stöff.

Það virkar sjálfsagt ekkert, en engu að síður má nú skutla svona eins og einni ósk í himnaföðurinn um smávegis hækkun á hitatölum? Bara þó ekki væri nema upp fyrir fimm gráðurnar? :) Bara svo að kanínan snjói ekki í drasl þarna útí garði?? Plís???

Sjáum hvort það dugar.

Daglegt líf og örlítið amstur líka...

Ég hélt í bjartsýniskasti að vorið væri komið. Kanínan var farin að gæða sér á fíflablöðum og strigaskórnir voru æ oftar teknir til handargagns þegar við Urta gengum út í heilsubótarskyni. En hvað nú? Snjór uppí miðja kálfa, skafrenningur og allt eitthvað ægilega vetrarlegt. En huggun harmi gegn er sú, að það má alltaf gera sér vonir um að fljótlega vori aftur. Ég þakka þó fyrir að hafa ekki látið undan andartaksbrjálseminni um daginn þegar ég ólm vildi setja trampólínið útí garð.

Við fengum samt svolítin vorfiðring í gær þegar við renndum á rándýrum olíudropunum yfir í Dýrafjörð og kíktum á hænuunga vorsins og fyrstu kálfana. Engin sauðburður byrjaður ennþá en kannski verður komið lamb eða tvö næstu helgi þegar við kíkjum aftur í sveitina.

Vígsla hins nýuppgerða félagsheimilis fór fram um helgina og var glæsileg dagskrá í fulla fjóra daga! Vígsluhátíðin sjálf var á fimmtudagskvöldið og þar opnuðu dagskrána tónlistarskólastjórahjónin og spiluðu dýrðlega tónlist á klarinett og flygil. Þarna ræðir um tónlistarfólk á heimsmælikvarða og ég áttaði mig á því hvar ég sat í andtagt, hversu mikið lán það er að fá svona fólk í bæinn. Ræðuhöldum var stillt í hóf og glöddust held ég allir yfir því. Það sem sagt var, var þó mjög við hæfi og skemmtilegt að auki. Síðan lokuðum við Hjördís Þráinsdóttir dagskránni með nokkrum léttum lögum með undirspili Samma rakara. Eftir það tók hin eiginlega skemmtun við. Það var þegar fólk fékk sér snittur og drykk í glas og blandaði geði. Það er svo gaman þegar fólk kemur svona saman og þarna var svo margt fólk sem maður sér kannski ekkert alltof oft.

Á föstudaginn fóru svo litlu drengirnir mínir á barnaskemmtun í Félagsheimilinu og skemmtu sér prýðilega. Svo á laugardagskvöldið var dinner og dans með skemmtidagskrá og hef ég ekki heyrt annað en að það hafi farið dásamlega fram. Svo enduðu þessi hátíðarhöld öll með því að á sunnudaginn var slegið upp harmónikuballi. Þar hleraði ég að afi VilliValli hefði dregið og þanið sína nikku á víxl ásamt fleiri höfðingjum. Og allir dönsuðu sem engin væri morgundagurinn. Svona eiga helgarnar að vera!

Ég held að allir hafi skemmt sér fjarskalega vel og Félagsheimilið er svo glæsilegt að maður bókstaflega fellur í stafi þegar maður kemur þar inn. Ég held ég geti fullyrt að þetta er eitt það fallegasta félagsheimili á landinu. (fyrir utan Hörpuna og Hof kannski- ef hægt er á annað borð að kalla þær byggingar félagsheimili...  )

Eftir helgina sit ég þó uppi með eina ósvaraða spurningu. Hvenær er maður Bolvíkingur? Reykvíkingur? Svarfdælingur? Ég frétti af illum tungum (eða kannski bara tungu) sem hneyksluðust yfir því að engir BOLVÍKINGAR (með hástöfum) kæmu að dagskrá vígsluhátíðarinnar. Og þó að svona löguðu sé auðvitað hent fram í fullkominni heimótt og fávisku, fékk þetta mig til að hugsa, enn og aftur, hvenær fólk virkilega YRÐI "einhversstað-ingur."

 Þegar maður lifir og starfar í bæjarfélagi í áratug, er maður þá ekki búinn að ávinna sér þau réttindi að geta kennt sig við þann bæ? Hvað þá með börnin mín? Eru þau ekki Bolvíkingar? Teljast þeir frekar til Bolvíkinga sem fæddust hér en vilja svo ekkert með það að búa hérna? Eru ÞAÐ Bolvíkingarnir? Aldrei í lífinu liti ég á mig sem meiri Dalvíking en fólkið sem einmitt býr þar og starfar einmitt núna. Það fólk sem vinnur æskustöðvum mínum gagn á meðan ég bý sjálf víðs fjarri. Mér leiðist þessi eilífa remba.  Er fólkið sem hér greiðir skatta og skyldur ekki einmitt fólkið sem á hér virkilega heima?

Að maður skuli ergja sig á svona smámunum segir manni náttúrulega að æðruleysið er of langt undan og nú sé mál að dusta rykið af umburðarlyndinu gagnvart þeim sem hreinlega fengu ekki betri gjafir frá Guði en þetta..... ;)  

Enda er þessi skilgreiningarárátta ofar mínum skilningi. Það er fínt að vera ánægður með hvaðan maður kemur, það vantar ekki.  Alveg er mér hjartanlega sama hvaðan fólk kemur eða hvert það fer. Bolvíkingar, Sandgerðingar, Íslendingar, Danir, Frakkar, Afríkanir, Ástralir, Grænlendingar..... við erum þegar upp er staðið öll nákvæmlega sama súpukjötið. Mannsbörn. Það er það sem við erum.

Páskarnir á næsta leiti og páskaeggin eru komin á vísa staði fjarri litlum krumlum. Ég verð að vinna um páskana eins og venja er en ætla samt að njóta þeirra með gestum og heimilisfólki.

Og svo, eftir páska...... ÞÁ MUN UPPRÍSA LEIKFÉLAG BOLUNGARVÍKUR!

(það getur nefnilega ýmislegt, þetta  "aðkomufólk.."  )

Set hér inn að lokum vídjó frá Sísí Línberg af okkur Hjördísi flytja Næturljóð úr Fjörðum á Vígslunni. S

Uppsagnir, hagræðing...

Öllu ófaglærðu starfsfólki í vinnunni minni hefur verið sagt upp. Uppsagnir áttu að taka gildi þann 1.mars, og uppsagnafresturinn að renna út 31.maí. Þar sem ég (og fleiri) fengum uppsagnarbréfin ekki í hendur fyrr en 2. mars, gildir þó náttúrulega sú regla að uppsagnarfresturinn framlengist um mánuð. Þ.e.a.s. að því gefnu að lögum og reglum sé framfylgt. Uppsagnabréfin lágu á kaffistofunni í vinnunni minni og áttum við að kvitta við móttöku þeirra. Sem betur fer hafði ég rænu á að skrifa einnig dagsetningu móttöku míns bréfs, eftir ábendingu lögfróðrar konu.

Í bréfinu stóð að uppsagnirnar væru í hagræðingarskyni. Það ætti að breyta fyrirkomulaginu á hjúkrunardeildinni og síðan gætum við sótt um þær stöður sem í boði yrðu. Það er auðvitað allstaðar verið að reyna að skera við nögl og við vitum öll að ríkið hefur saumað að Heilbrigðisstofnun Vestfjarða. Reyndar ekki jafn harkalega og til stóð, en samt eitthvað. Það vakti þó undrun mína að á kaffiborðinu lá annað plagg. Það voru útreikningar síðasta árs og kom þar fram að Sjúkraskýlið í Bolungarvík (sem er hjúkrunardeild og heyrir núna undir Heilbrigðisstofnun Vestfjarða) var rekið einni og hálfri milljón UNDIR ÁÆTLUN. Það má því gera að því skóna að uppsögnunum og hagræðingunni sé ætlað að greiða niður öllu dýrari pósta innan stofnunarinnar. Sjálfsagt er það nauðsynlegt.....

En hvað um það. Ekki ætla ég að fara að þykjast hafa vit á einhverjum flóknum útreikningum.

 Það sem mig snertir og mér finnst óþægilegt, er það að ennþá vitum við,-starfsfólkið, ekkert um það í hverju þessi hagræðing verður fólgin. Við vitum ekki ennþá hvaða störf verða áfram. Hvernig þeim verður háttað. Hversu mörg þau verða. Við höfum ekki fengið neinar uppslýsingar um það ennþá. Þannig að faktískt erum við; eins og í Fóstbræðrasketsinum góða "drekinn!" Okkur hefur verið sagt upp, framhaldið er okkur alveg hulið. Maður er jafnvel að verða atvinnulaus. Sem er alveg helvískt. Ég sem þarf að borga Icesafe! Og aðrar skuldir óráðsíumanna!

AAAAAAAAAAAAAAAAAAARG!!!!

 

Ófært

Það hefur verið sérstaklega mikið um að fundum á vegum ríkisstjórnarinnar með Vestfirðingum sé aflýst líkt og þessum hérna, ýmist vegna vondrar spár eða ófærðar. Ég verð eiginlega að segja að mér finnst þetta alveg ágætis áminning um það ferðaöryggi sem fólk hér fyrir vestan býr við. Sérstaklega í ljósi harkalegs niðurskurðar í heilbrigðismálum. Ég vona að þetta undirstriki nauðsyn þess að hlífa þessu landssvæði eins mikið og mögulegt er. En ég get nú eiginlega alveg gleymt því......

Ég er veðurteppt í dag eins og svo margir, en það gerir ekkert til þar sem mér liggur svo sem ekki lífið á. Ætlaði suður en sé ekki fram á að komast fyrr en á miðvikudag. Hlusta bara á Tenórana fjóra í staðin og horfi á rigninguna á milli þess sem ég þurrka upp lekann í kjallaranum. Spurning um nýtt dren? Það er nú einmitt það sem mig langar að splæsa í. Best að biðja um það í jólagjöf næst.

Annars er fertugsafmæli næstu helgi. We are getting old...